Home > कविता > हराएको बिहान

हराएको बिहान

हरेक बिहान म
फक्रिदै गरेका कलिला फूलहरुको माझमा उभिएर
उदाउँदै गरेको रातो लालीमा चुम्न चाहन्छु

हरेक बिहान म
प्रसव वेदनामा छट्पटाइरहेकी गर्भिणी रातलाई बिदा गरेर
जन्मिदै गरेको सुन्दर बिहानी भेट्न चाहन्छु

बिहान उठ्नुअघि नै उठेर
देख्न आतुर हुन्छु म सधैं सुकोमल बिहान
जसरी आतुर हुन्छ टेक्नलाई आफ्नै घरको आँगन
वर्षौंअघि प्रियसी र भान्टाङभुन्टुङ छोडेर विदेशिएको लाहुरे
वा
जसरी आतुर हुन्छ वर्षौं पहिले छुट्टिएकी प्रेमिकालाई भेट्नुअघि
ऊ आउँदै गरेको बाटो कुरिरहेको कुनै अनाम प्रेमी

विडम्बना !
म उठिनसक्दै फूलहरु फक्रिसकेका हुन्छन्
र, बिहान ‘बिहान’ हुँदैन मेरा लागि
थाप्लोमाथि टेकेर चर्को घाम
उत्पात मच्चाइरहेको हुन्छ मेरा रहरहरुमाथि
र, मुर्झाइरहेका हुन्छन् सुकोमल फूलहरु

किनकि
हरेक बिहान म सधैं ‘अबेला’ उठ्छु ।

३१, असार २०७० दाङ

Advertisements
Categories: कविता
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Comment Here

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: